عباس: تولد یک شیر

پیش از آن‌که کربلا به میدان وفاداری و فداکاری بدل شود، پیش از آن‌که پرچم‌ها برافراشته شوند و دست‌ها از پیکر جدا گردند، در مدینه کودکی چشم به جهان گشود که زندگی‌اش معنای حقیقی از خودگذشتگی و وفاداری را از نو تعریف می‌کرد. ولادت عباس بن علی (ع) تنها آمدن فرزندی به خانه‌ی امیرالمؤمنین علی (ع) نبود؛ تولد نگهبان، علمدار و روحی بود که برای وفاداری بی‌چون‌وچرا آفریده شده بود.

آن‌گاه که بانوی بزرگ، ام‌البنین (س)، فرزندش را به دنیا آورد، امام علی (ع) او را در آغوش گرفت با نگاهی سرشار از بصیرت. این نگاه، تنها نگاه پدری نبود که به نیروی بازوان فرزندش می‌نگرد؛ نگاه رهبری بود که سرنوشت را می‌شناخت. او نامش را «عباس» گذاشت؛ شیری که می‌دانست شجاعت در رگ‌هایش جاری خواهد بود، اما این شجاعت هرگز تنها ویژگی او نخواهد بود. این کودک پیش از آن‌که با قدرت شکل بگیرد، با وفاداری ساخته می‌شد؛ پیش از افتخار، با اطاعت.

امام علی (ع) در گوش نوزاد اذان گفت و ندای خداوند متعال را در قلبش نشاند. اما هنگامی که به دستان کوچک او نگریست، اشک از چشمانش جاری شد. وقتی از سبب گریه پرسیدند، از آینده‌ای در کنار فرات سخن گفت؛ از دستانی که در حالی جدا می‌شوند که بر حق استوارند؛ از فرزندی که همه‌چیز خود را نه برای حکومت، نه برای نام و نشان، بلکه برای حسین (ع) فدا خواهد کرد. عباس (ع) حتی در گهواره نیز با کربلا پیوند خورده بود.
او در خانه‌ای پرورش یافت که شجاعت در آن با اصول هدایت می‌شد و قدرت همواره در خدمت حقیقت بود. زیر سایه‌ی تربیت امام علی (ع)، عباس (ع) آموخت که قدرتِ بی‌اطاعت، پوچ و بی‌ارزش است. از بانویش ام‌البنین (س)، تواضع و اخلاص را فرا گرفت. او عباس را چنین تربیت کرد که فرزندان فاطمه (س) را نه تنها برادر، بلکه امامانی بداند که باید از آنان اطاعت کرد. به او آموخت که زندگی‌اش تنها در وفاداری به حسین (ع) معنا می‌یابد.
ولادت عباس (ع) به ما یادآور می‌شود که عظمت همیشه در رهبری نیست، بلکه گاه در پشتیبانی است؛ نه در مرکز بودن، بلکه در استوار ایستادن، آن‌گاه که دیگران می‌لغزند. عباس (ع) برای نشستن بر تخت زاده نشد؛ او برای حمل پرچم به دنیا آمد، پرچمی که هرگز اجازه نداد بر زمین بیفتد.

کربلا بعدها شاهد فداکاری او شد، اما داستانش از آن‌جا آغاز نشد. آغاز آن در گهواره بود؛ با نیّت، با پاکی، با قلبی که از همان ابتدا تنها یک سخن را آموخته بود: «من با حسینم».
ولادت او درسی است برای هر مؤمن: عزّتِ حقیقی در وفاداری است، قدرتِ واقعی در اطاعت از خداوند متعال، و جاودانگی راستین در ایستادن کنار حق است، حتی اگر بهای آن، از دست دادن همه‌چیز باشد.