روزی که درِ خیبر از جا کنده شد

خورشید بر دژهای خیبر طلوع کرد؛ دیوارهای سنگیِ استوار و سرکش، در میان نخلستان‌ها و درهای آهنین قد برافراشته بودند. روزها بود که مؤمنان با مقاومتی سخت روبه‌رو شده بودند. مردان نیرومند پیش رفته و بازگشته بودند؛ اراده‌شان در برابر درهای بسته و استحکامات تسخیرناپذیر آزموده شده بود. خستگی بر اردو سایه افکنده و دل‌ها در جست‌وجوی اطمینان بود.

آن شب، رسول خدا ﷺ سخنی فرمود که همچون نوری در میان خیمه‌ها پیچید. فرمود: فردا پرچم به دست مردی سپرده خواهد شد که خدا و رسولش را دوست می‌دارد و خدا و رسولش نیز او را دوست دارند. فضای اردو آکنده از انتظار شد. هر دلی، نه از سر غرور، بلکه از شوقِ شایسته‌بودنِ چنین محبتی، به تپش افتاد.

بامدادان، پیامبر ﷺ امام علی علیه‌السلام را فراخواند. علی علیه‌السلام پیش آمد، در حالی که چشمانش از درد می‌سوخت. پیامبر ﷺ دست مبارک خود را بر چشمان او نهاد و دعا کرد. درد چنان از میان رفت که گویی هرگز وجود نداشته است. پرچم در دستان علی قرار گرفت؛ نه تنها به‌عنوان نماد قدرت، بلکه به‌مثابه امانتی الهی.

علی علیه‌السلام با گام‌هایی آرام به سوی دژ پیش رفت. شتابی نداشت، چرا که دلش استوار بود. هنگامی که رویارویی فرا رسید، با یقین به خداوند متعال به میدان آمد. فولاد به فولاد خورد، گرد و غبار برخاست، و در آن لحظه تاریخ نفس در سینه حبس کرد. سپس، با نیرویی زادهٔ ایمان، علی علیه‌السلام درِ دژ را از جا برکند. آنچه بسیاری با هم نمی‌توانستند تکان دهند، او به تنهایی برداشت؛ نه برای نمایش، نه برای افسانه‌سازی، بلکه از آن‌رو که توکّل بر خدا، ناممکن را به عمل بدل می‌کند.

در فرو افتاد، دژ گشوده شد و خیبر فتح گردید. اما بزرگ‌ترین پیروزی، فرو ریختن دیوارهای سنگی نبود؛ بلکه آشکار شدن حقیقتی ژرف بود: قدرت واقعی نه در شمار نفرات است و نه در سلاح‌ها، بلکه در اخلاص، اطاعت، و اعتماد تزلزل‌ناپذیر به خداوند متعال است.

خیبر به ما می‌آموزد که لحظات تأخیر، لحظات رهاشدگی نیست. آن‌گاه که دری بسته می‌نماید، خداوند کلید آن را فراهم می‌کند. وقتی ناتوانی به چشم می‌آید، ایمان وزن حقیقی خود را نشان می‌دهد. و هنگامی که پرچم سنگین است، آن را کسانی برمی‌دارند که دل‌هایشان از دلبستگی به دنیا سبک‌تر است.

باشد که از خیبر بیاموزیم استوار بایستیم، با صبر انتظار بکشیم، و با یقین عمل کنیم. چرا که درهایی که امروز پیش روی ماست، از سنگ نیست؛ بلکه از ترس، تردید و درنگ ساخته شده است. و آن‌ها نیز برداشته خواهند شد، اگر با خداوند متعال در کنار خود گام برداریم.