دعای آهسته‌ی صبر؛ داستانی از حضرت ایوب (ع)

مردی بود که روزگاری زندگی‌اش سرشار از آسایش بود. تندرستی جسمش را کامل دربرگرفته بود، فرزندانش خانه‌اش را با خنده پر کرده بودند و ثروت به آسانی در دستانش جای داشت. آن مرد، حضرت ایوب (ع) بود. اما بزرگ‌ترین نعمت او نه آنچه داشت، بلکه دلی بود که در هر لحظه به یاد خداوند (سبحانه‌وتعالی) می‌تپید.

سپس آزمون آغاز شد.

نعمت‌ها یکی‌یکی از او گرفته شدند. ثروتش از میان رفت. فرزندانش به سوی پروردگارشان بازگشتند. بیماری سختی جسمش را فرا گرفت، چنان شدید که حتی ایستادن برایش دشوار بود. روزها به سال‌ها پیوست و درد، همدم همیشگی‌اش شد. با این همه، ایوب (ع) شکایت نکرد. زبانش به نفرین روزگار گشوده نشد و دلش از خدا روی نگرداند.

مردمی که زمانی گرد او جمع می‌شدند، کم‌کم ناپدید شدند. برخی پچ‌پچ می‌کردند که این رنج باید مجازاتی باشد. برخی دیگر تاب دیدن مردی چنین درهم‌شکسته را نداشتند. تنها همسر وفادارش در کنارش ماند؛ به او خدمت می‌کرد، حمایتش می‌نمود و می‌دید که توان جسمی‌اش رو به کاستی می‌رود، در حالی که ایمانش استوار باقی مانده بود.

در تمام این مدت، ایوب (ع) یاد خداوند (سبحانه‌وتعالی) را زنده نگه داشت. نه با صدای بلند، نه با نمایش. صبر او آرام، باوقار و عمیقاً خالصانه بود. نه رهایی می‌طلبید و نه حکمت الهی را به پرسش می‌کشید. دلش به رازی نادر آگاه بود: اینکه خداوند حتی در دل رنج، و به‌ویژه در سکوت، نزدیک است.

تنها زمانی که توانش نزدیک به پایان بود، ایوب (ع) دست‌هایش را بالا برد و آهسته دعایی را‌ زمزمه کرد. نه از خسارت‌هایش گفت و نه دردهایش را برشمرد. فقط گفت که سختی به او رسیده است، و اینکه خداوند مهربان‌ترینِ مهربانان است. همین کافی بود.

خداوند (سبحانه‌وتعالی) پاسخ داد؛ نه با تأخیر، بلکه با رحمت. به ایوب (ع) فرمان داده شد به زمین ضربه بزند. آنگاه از آن، آب شفا‌بخش جاری شد. جسمش بهبود یافت. نیرویش بازگشت. کرامتش تازه شد. آنچه از دست داده بود، بازگردانده شد؛ چند برابر و همراه با برکت.

اما معجزه‌ی حقیقی، شفا نبود؛ بلکه صبری بود که پیش از آن آمده بود.

داستان ایوب (ع) به ما می‌آموزد که ایمان به معنای نبودِ درد نیست؛ بلکه اعتماد به خداوند است، حتی وقتی درد همچنان باقی است. اینکه دعا همیشه به واژه‌های بسیار نیاز ندارد. و اینکه استقامت، اگر با اخلاص همراه باشد، نزد خداوند محبوب است. گاهی، بزرگ‌ترین عبادت این است که رها نکنی.